....
....
.....
عشق یعنی من به اندازه ی تمامِ نبودنِ تو، تنها هستم!
برای همه ی به ظاهر طلبکارها... مخصوصا دوست عزیزم!
××××××
وقتی دنیا از ما طلبکار است...
وقتی به عالم و آدم بدهکاریم...
وقتی توان بازپس دادن بدهی ها را نداریم...
ناگاه...
خود طلبکار می شویم...از عالم و آدم!
دنیا را پر از آدمهایی می بینیم که انگار تنها هدفشان نابودی ماست!
شاید این ژست طلبکارانه ظاهرا آراممان کند ...
اما وقتی با خودمان خلوت میکنیم...
خوب میدانیم که بدهکاریم... بدجوری بدهکاریم!
آنقدر برای آمدنت... بهانه می آوری
و برای نیامدنت دلیل...
که به نبودنت عادت می کنم!!!
برای دل خودم...
××××××
گاهی باید باور کرد که ایده آل ترین ها لزوما بهترین نیستند!
سرانگشت هنرمندی که زخمه اش بر تار، شور می آفریند...
قلمی که سحر می کند با جادوی کلماتش...
کسی که گویی ناگفته ها را می داند ونانوشته ها را می خواند...
امروز نگاهت میکند و خروار خروار فریادت را زیر نگاه بی تفاوت و سکوت سردش دفن می کند!
و تو امروز اگرچه شکسته ای... فروریخته ای...
خرد شده ای... که نبودنت خواستنی تر از بودنت شده اما...
شادمانی که کسی هست که...
سرانگشتش هرگز به تن سازی نخورده، اما می داند آهنگ تو را...
نگاهش به پرواز در می آورد هزاران ترنم خفته را...
جادوی کلامش در کلمات رنگین و آهنگین نیست... در سادگی یک سلام و شیرینی یک لبخند است...
کسی که دنیایش را سیل میبرد اگر قطره ای اشک بریزی...
و هزاران گل می شکفد در نگاهش با بهار یک لبخندت!
برایت سرودم...
به یادم بخوان!!!
"برای همسرم"
12 اسفند، سالروز همسفر شدن من و توست...
روزی که پیمانی بستیم از جنس عشق!
در این یک سال... لحظاتی بود که من تلخ و نامهربان بودم...
و تو همچنان دوستم داشتی و "مهربانترینم" می خواندی!
لحظاتی بود که خوب نبودم...
و تو همواره "بهترینم" می دانستی!
امروز می خواهم به پاس یکسال بودنت، تو راسپاس گویم...
به پاس بودنت و به پاس خوب بودنت!
خدایا...
تمام غمهایم را فقط بر دوش تو... گریه می کنم!
فریادهایم را فقط برای تو... درگوشی می گویم!
بگو که می شنوی!!!!!!!
روزهاست که در انتظارم...
در انتظار آنکه قلم به رقص در آید در آغوش سپید کاغذ...
در انتظار واژه هایی که کوله بارشان پر است از احساس...
در انتظار شعری که ناگفته ها را ردیف میکند و از دلهایی که قافیه باخته اند می گوید...
در انتظار نوای نی مانده ام و هزاران بغض نشکفته...
در انتظار زخمه ای مانده ام بر ساز این دل...
مانده ام در انتظار...
می ترسم عمر به سر آید و این انتظار نه!
فقط تو می دانی که چقدر پشیمانم
پشیمان از بی تو بودن
پشیمان از با غیر تو بودن
پشیمان از تمام لحظه هایی که بی تو گذشت و بی تو خواهد آمد
پشیمانم از تمام روزهایی که شب شد و تو را ندیدم
پشیمانم از تمام جملاتی که گفتم و نامت در آن نبود
پشیمانم از تمام افکاری که ردی از تو نداشت
پشیمانم! پشیمان!
و اکنون هر لحظه بارها سوالی را از خودم می پرسم...
لحظه ای به قلب مهربانت و بیکرانگی عشقت رجوع کن...
و اکنون پاسخ بگو...
می توانی مرا ببخشی؟!
در هجمه ی عظیم تنهایی...
در زمستان ابدی دنیای این آدمها...
در زیر آوار اندوه و سختی ها...
دلم آرام است و مطمئن...
چرا که می دانم کسی هست که مرا می فهمد...
کسی که از پس تابلوی لبخندم... اندوه پنهانم را می جوید!
کسی که از پس صاعقه ی خشمم... باران عشقم را می بیند!
کسی که از پس سکوتم... حرفهایم را می شنود!
آری! کسی هست!
