چطوری بگم دوستت دارم؟

چشمانم پر می شود از تصویر تو...

دلم خالی می شود ناگهان از غم...

دوباره جان می گیرد شعله ی هزاران خاطره در یادم...

باز در آسمان ذهنم می درخشد نامت...

دوباره متولد می شود هزاران پروانه ی شوق در دلم...

و تو می آیی!

در بیابان خشک و تفتیده ی تنهایی سرگردانم،

قلبم از شدت غم تاول زده،

پوست احساسم خشکیده،

لبهای زندگی ام ترک برداشته،

....

و چه تنها و خسته ام من!!!

در جام لحظه هایم

شراب عشق می ریزم

مستِ بودن می شوم!!!

کاش عاشق بودم..

آن وقت شاید اتاق نمور دلم دیگر بوی تنهایی نمی داد...

شاید آرزویی است عاشق شدن برای دلی که سالهاست در بیابان تنهایی گم شده...

و اگر عاشق بودم باکی نداشتم از رسوایی عشق ...

 که مجنون اگر می ترسید از رسوایی، مجنون نمی شد...

 و فرهاد را بی پروایی اش فرهاد کرد که تیشه اش حتی دل سنگ را به رحم آورد که تا همیشه از عشق او سخن براند در قاب ماندگار بیستون!

کاش عاشق بودم!!!

جای خالی تو تمام خانه ی دلم را پر کرده...

انگار جایی برای حضور دیگری نیست بی حضور تو!

کجا مانده ای؟

نکند تو را در جاده های پیچ در پیچ زمان گم کنم؟