چطوری بگم دوستت دارم؟

بازگشته ای...

بازگشته ای دوباره... با حضوری به لطافت نسیم...

و کلامی با عطر یاس...

بازگشته ای و نمی دانم چرا؟!

همانطور که هرگز رفتنت را نفهمیدم و ندانستم که چرا رفتی.

تو مجهولترین معمایی!!!

معمایی از جنس احساس که راه حلت را فقط قلبم می داند!

پاسخت را می دانم، اما بی میلم به جواب گفتن!

می ترسم... می ترسم از تکرار یک داستان...

از تکرار من... از تکرار تو...

از تکرار مثنوی هفتاد مَن با هم بودنمان!!!

کاش هرگز تلنگر بیداری،  بلور رؤیا را نمی شکست

 و کابوس حقیقت را بدون حضور تو به رخ لحظه هایم نمی کشید.

ای کاش هنوز سنگینی حضورت را بر دوش لحظه هایم حس می کردم...

ای کاش هنوز هم تصویری از چهره ات در چارچوب نگاهم قاب می شد... 

ای کاش...

هزاران " ای کاش" تا آخر عمر بر لبانم خواهد جوشید،به یاد تو...

کاش مرهمی می یافتم برای زخم دلم...

کاش کسی می توانست قلب شکسته ام را بند بزند...

کاش ابرها از آسمان دلم به سویی می رفتند و خورشید امیدی می تابید ...

کاش فریاد سکوتم را می شنیدند...

کاش در آینه ی اشک غمهایم را می دیدند...

کاش...