آهسته می گویم...

آنقدر آهسته که حتی خودم هم صدایم را نشنوم از شرم!

نجوا کنان...

با بغض...

از پشت پرده ی زلال اشک...

آهسته می گویم...

در گوش رحمتت...

سر بر شانه ی مهربانی ات...

آهسته زمزمه می کنم :

"مرا ببخش ...

مرا ببخش بابت هر آنچه بودم و خواست تو نبود!"