وقتی تنها مونست بشود قلم...


 وقتی تمام غمهایت را توی دل واژه ها بریزی...


وقتی کلمات را به بند احساس بکشی تا تسبیحی شوند برای ذکر دلتنگی ها...


آن وقت است که شاعرانه هایت بوی باران می دهند...


و وقتی کسی زمزمه شان می کند انگار کالبد خاکی نم می خورد... عطر باران می پیچد...