روی بام دلم جا خوش کرده ای کبوتر!

شوق پرواز به دلم می نشیند صدای بالهایت را که می شنوم!

می خواهم که باشی تا همیشه... می توانی؟

تاب می آوری شیطنت های کودک عقل را؟

سنگ پرانی اش را به کودکی اش ببخش و حضورت را بر این دل!

بمان تا پرواز را بیاموزم....

می خواهم از من تا تو پرواز کنم...

می خواهم از تمام خودخواهی های "من" بال بگیرم و به وسعت عشق "تو" برسم!

فاصله ی این من تا تو... "ما" می شود!

عبور من از "من" برای رسیدن به "تو" یعنی "ما" شدن!

پرواز تا "ما" را به من بیاموز!