از نسیم یادت به دامن توفان پناه می برم انگار!

توفان تنهایی ام!

نابود می شود خانه ی امیدم در هجوم این توفان!

و من می مانم و این سوال...

آیا روزی ساکن این خانه بوده ای؟

خانه ی قلبم را می گویم!

می ترسم روزی به خودم هم شک کنم!

شک کنم که روزی به هوای آسمانت، پرواز آموختم!